YAZILAR

MUHARREM ORUCU

Hz. Muhammed`in kızı Fatma`nın ve Hz. Ali`nin oğlu Hz. Hüseyin, haksız olarak iktidarı ele geçirmiş olan Muaviye`nin oğlu Yezid`e biat etmeyi, onu halife olarak tanımayı reddetti. Kufe halkının kendisini desteklemesi ve Kufe`ye davet etmeleri üzerine Hz. Hüseyin, 68 0yılında yaklaşık 100 kişi ile birlikte, İslam adına çeşitli zulüm ve haksız uygulamalar yapan Yezid`e karşı savaşmak üzere Mekke`den Kufe `ye hareket etti. Bugün Irak sınırları içinde olan Kerbela`da Yezid`in askerleri, Hz. Hüseyin ve taraftarlarının önünü keserek onları günlerce susuz bıraktılar ve sonunda Hz. Hüseyin savaşmak zorunda bıraktılar. Hicretin 61. yılının 10 Muharrem cuma günü (18 Ekim 680) öğle vakti Hz. Hüseyin`i ve toplam 72 kişiyi binlerce askerden oluşan Yezid`in ordusu şehit etti.
Hz. Hüseyin`in haksızlığa karşı bu cesur direnişi ve ölümüne mücadelesi, Anadolu Alevilerinde çocuk eğitiminde "haksızlığa karşı gelmek, haksızlık yapmamak, haksızlığa uğrayanların yanında olmak" şeklinde önemli bir yer tutar.
Kerbela Katliamı, Anadolu Alevilerinde her yıl Muharrem ayında anılır ve lanetlenir. Bu katliamda hasta olması nedeniyle Hz. İmam Zeynel Abidin`in kurtulması ve Hz. Ali`nin soyunun devam etmesi nedeniyle de Allah`a şükredilir.
Gelenek olarak Muharrem orucu, Kurban Bayramından 20 gün sonra Muharrem`in 1. günü başlar. 2006 yılında 31. Ocak tarihi Muharremin başlangıcıdır.
İlk 10 gün boyunca oruç açımında da su içilmemeye çalışılır. Su yerine hoşaf, meyve suyu gibi sulu içecekler içilebilir. Oruç süresince bıçağa ve kesici aletlere el sürülmez; Düğün-nişan-sünnet törenleri yapılmaz. Karı koca cinsel ilişkileri kesilir; kurban kesilmez ve et yenilmez. Matem boyunca hiç bir canlıya eziyet edilmez. 12 gün süren matem orucunu herkes kendi gücüne, sağlığına ve maddi olanaklarına göre tutar. Oruç açımının dakikalarla belirlenmiş- belirli bir saati yoktur. Genellikle akşam karanlık olduğunda oruç açılır. Açlık giderilip duyuncaya kadar yenir.
Sağlığı yerinde olanlar oruç tutarlar. Sağlığı yerinde olmayanlar orucu tutmazlar ama diğer görevleri yerine getirebilirler. Bu onlar için oruç tutmuş kadar makbuldür. Amaç, kendine eziyet ya da kötülük yapmak değil, yapılabilecek kötülüklerin zulümlerin ve katliamların bir daha tekerrür etmemesi için anmak ve unutmamaktır.
Matem boyunca eğlencelerden ve zevk alınan şeylerden uzak durulur. Bazı yörelerde sakal kesmemek, yıkanmamak gibi adetler oluşmuşsa da, matemin dış görünüşle değil, gönülde Hz. Hüseyin`in uğradığı haksızlığı yad etmek ve haksızlığa karşı gelme geleneğini yaşatmak mateme daha uygundur. Kimsenin kalbini kırmamak, eli ile dili ile kimseyi incitmemek, gözü ile kimseye kötü gözle ve niyetle bakmamak kısacası nefsini terbiye etmek matem orucunun temel ilkesidir.
12 gün Muharrem Orucu tutulduktan sonra Muharrem Ayının 13. günü kurbanları tığlanır ve AŞURE dağıtılır.Kurban İmam Ali Zeynel Abidin`in Kerbela Katliamın`dan kurtuluşundan duyulan şükranı belirtir.
Muharrem ayında şehitleri anma duyguları, Alevilerin 7 ulu şairinden biri olan Fuzuli`nin "Saadete Ermişlerin Bahçesi" adlı eserinde en iyi biçimde dile getirilmiştir. Hz. Hüseyin`in şehit edilişini anlatan ağıtlara mersiye adı verilir ve Muharrem matemi boyunca mersiyeler okunur. Hz. Hüseyin`in haksızlığa karşı cesur direnişi ve ölümüne mücadelesi, Anadolu Alevilerinde çocuk eğitiminde "haksızlığa karşı gelmek, haksızlık yapmamak, haksızlığa uğrayanların yanında olmak" şeklinde önemli bir yer tutar. Bunu desteklemek için; muharrem boyunca Kumru, Hüsniye, Buyruk ve bu kültüre hizmet verenlerin kitaplar ve diğer tarihi ve kültürel kitaplar okunur. On İki İmamlara ve diğer masum insanlara yapılan insanlık dışı olaylar, birbirlerine anlatılır.
Anadolu Alevilerinde İran Şiilerindeki gibi vücutlarına eziyet ve dövünmeler ve Kerbela Katliamını canlandıran piyesler yapılmaz. Manevi yönden çekilen acılar hissedilir ve anılır.
Alevi inancı şekilciliğe takılıp kalmayı değil, özü benimser. Şeklen ve dış görüntü ile anmak bizi zahiriliğe götürür; halbuki; öğretimiz gereği biz "batini" yani anlama önem veririz. Önemli olan İmam Hüseyin'in ve diğer Kerbela Şehitleri'nin çektikleri acıyı ve zorlukları beyninde, kalbinde ve gönlünde duymaktır. Bunun anlamını zamanımızın koşullarına uyarlayabilmektir. Onlar gibi düşünüp, onlar gibi bu zamanda da zalime karşı çıkıp, mazlumdan yana olmak haksız uygulamalara karşı çıkmaktır. Gelecekte bu türlü acıların çekilmemesi için gerekli uzun vadeli önlemler konuşulur. Eline-diline-beline sadık olup insanca ve onurluca yaşamak ilke edinilmiştir.
Bu toplumsal ve inançsal görevi Alevi Kültür Merkezleri; Muharrem boyunca daha çok etkinlik yaparak, daha çok Alevi öğretisini anlatarak ve tanıtarak yapıyorlar. Daha çok gencimizin saz, semah öğrenmesini ve öğretimizi sevmesini sağlamak en etkili ibadettir.
Aleviliğin temel kitaplarını, büyüklerimizin öğretici sözlerini ve zamanımızdaki anlamlarını anlatarak ve tartışarak Hz. Hüseyin ve 12 İmamları, onlara yaraşır bir şekilde anmış ve yad etmiş oluruz.

AŞURE
Muharrem`in 10. günü, aşure adında tatlı aşın adıdır. Aşure (bakla, nohut, buğday, kuru incir, nar taneleri, kestane, fındık, fıstık, kuru üzüm) gibi – 12 İmama adfederek- 12 farklı madde birlikte kaynatılarak ve içine (bazı yörelerde konmaz) şeker katılarak yapılan bir tatlıdır. Bazı yörelerde üstüne tarçın tozu ve ceviz içi serpilir.
Sözcüğün aslı "Aşura" olup arabi ayların ilki olan Muharrem ayının onuncu gününün adıdır. Hz. Adem`in ilk günahından dolayı ettiği tövbenin bugün kabul olduğu, Hz. İbrahimin bugün ateşten kurtulduğu, Yakup Peygamberin oğlu Yusuf`a bugünde kavuştuğu, Nuh`un bindiği geminin tufan bitip sular çekilince Cudi Dağı`na yine bugün oturmuş olduğu söylenti hep bu "Aşura günü"e atfedilir. Son söylentiye göre, Nuh, gemide kalan çaitli erzaktan tatlı bir çorba sini söylemiş, tufandan kurtulanlar o günü kutsayarak bayram etmişler ve bu çorbadan yemişlerdi.
Alevilerde Hz. Hüseyin`in Kerbela`da Muharrem ayının 10. günü bir Cuma gününde şehit edildiği için, onun ve onunla birlikte şehit edilenlerin ruhları için pişirilir ve dağıtılır olmuştur. Muharrem`in Onikinci günü; güneşin doğması ile beraber "Aşure" pişirilmeye başlanır. Aşure piştikten sonra aile efradına ve yakınlara birer kepçe ayrılır. Niyet tutanlar pişirilmiş aşure ile orucu açarlar ve o gün bir tam gün sayılır. Diğeri aşureyi bittiği yere kadar komşulara dağıtır. Aşure yaparken bütçe zorlanmaz. Eskiden yıl içinde evin anası her aldığı yiyecekten birer avuç tasarruf ederek aşure gününe kadar malzemeyi hazırlar ve o malzeme ile aşureyi yapardı. Böyle hazırlık görmeyen aileler de evinde bulunan malzeme ile aşureye katılım yaparlardı. Bu aşure dağıtılmaz, lokmacı elindeki kepçe ile her gelene birer kepçe verirdi.
Almanya`da Alevi Kültür Merkezlerinde topluca aşure pişirmek ve her şehirde bir meydanda Aşureyi gelen geçenlere dağıtmak ve aşurenin anlamını Almanlara ve diğer göçmenlere anlatmak artık gelenek haline geldi. Örneğin; Köln`de son 6 yıldır aşure Almanya`nın en tanınmış Dom Kilisesi önünde binlerce insana dağıtılıyor. 2006 yılında aşure, 12. Şubat Pazar günü saat 15.00-18.00 arasında Dom Kilisesi önünde dağıtılacak.

NASIL NİYET EDİLİR?
"Bismi Şah. Allah Allah. Erenlerin hikmetine. Er Hak- Muhammet-Ali`nin aşkına. Hz. İmam Hüseyin efendimizin susuzluk orucu niyetine. Kerbela Şehitleri'nin temiz ruhlarına matem orucu niyeti ile Hz. Fatma anamızın şefaatine. 12 imam, 14 masum-u pak efendilerimizin şevkine, 17 kemerbestler hürmetine. Hazır ve gaip gerçek erenlerin yüce himmetleri üzerimizde hazır ve nazır ola. Yuf münkire. La`net Yezid'e. Rahmet mümin'e Allah eyvallah. Hü" (Noyan B. Bektaşilik Alevilik nedir? 2. Baskı Ankara 1987)

İSMAIL KAPLAN

ALEVİLİK NEDİR? NASIL ORTAYA ÇIKMIŞTIR?

Alevilik en dar kapsamıyla "Hz. Ali'yi ve onun soyundan gelenleri sevmek." anlamına gelir. Bu bağlamda Hz. Ali ve onun soyundan gelenlere yapılan haksızlıklar karşısında Hz. Ali'yi sevenler anlamında kullanılabilir. O halde Alevilik siyasi bir taraftır. Hz. Ali'nin tarafında olanlara Alevi denir. Bu açıdan bakıldığında Alevilik'in M.S. 700 yıllarından sonra ortaya çıktığı söylenebilir.
Aslında Alevilik'in kökenleri M.Ö. ki yıllara kadar götürülebilir. Alevilik'i Orta Asya'da yaşayan Türklerin kültürlerine dayandırabiliriz. Bugün Alevilik'te görülen pek çok inanç unsuru,Orta Asya'da yaşayan Türklerin dini anlayışlarına dayanır.

Türkler X. yy.dan itibaren İslamiyet'e geçmeye başlarlar. Fakat İslami kurallara uyum sağlamak kolay olmaz. Zira Türkler hem sürekli savaşan hem de göçebe yaşayan bir topluluktur.
Türkler göç ettikleri topraklarda yaşayan inançlardan ve milletlerden etkilenir. Özellikle Kerbela olayından sonra ortaya çıkan Şia inancından etkilenirler. Göç yolları üzerinde olan İranlı Şiilerden çok etkilenirler.
Kerbela olayından sonra İslamiyet içinde zamanla siyasi gruplar ortaya çıkar. Bu siyasi gruplar zamanla mezhepsel inançlara dönüşür. Türklerde hem İranlıların etkisi hem de Orta Asya'ya kaçan Ehl-i Beyt taraftarlarından etkilenirler. Bu yüzden siyasi anlamda Hz. Ali tarafını seçerler. Aynı zamanda ezilenlerin ( güçsüzlerin ) tarafını da seçmişlerdir.
İslamiyet içerisinde çeşitli mezheplerin ve grupların ortaya çıkmasına neden olan bu olaylar ( Kerbela,Halifelik Olayı vb. ) Türklerin Müslüman olmalarından 250 yıl önce cereyan etmiştir. Bu bağlamda Alevilerin bu olaylar ( Kerbela,Halifelik seçimi ) içerisinde olduklarını söylemek olanaksızdır.

Göçebe bir yaşam süren Türkmenler için İslamiyetin getirdiği bazı yaptırımlar zor gelir. Örneğin içmeye bile su bulamayan bir topluluğun günde beş kere abdest alması ne kadar kolay olacaktır. Sürekli bir yerde kalmadıkları için bir camii yapmak,yapılan camide sürekli Kıbleyi bulmak ne kadar kolay olabilir. Ayrıca yerleşik hayata geçmedikleri için okuma-yazma oranı da oldukça düşüktür. Bu durumda göçebe bir yaşam süren Türkler için İslamiyetin bazı şekilsel özelliklerini gerçekleştirmek çok zor olmuştur.
Zaten göçebe Türkmenlere İslamiyeti gezgin dervişler öğretir. Bu gezgin dervişler insanların yaşam özelliklerini de dikkate alarak,dinin öze yönelik kurallarını öğretirler. Böylelikle İslamiyetin kolaylıklar dini olduğunu öğütleyip dinin Türkmenler arasında hızla yayılmasını sağlarlar.
Bunun üzerine Türkler İslamiyetin şekilsel özelliklerinden çok içsel ( öz ) özelliklerine önem verirler. Gördükleri bütün inançlardan da etkilenerek öze önem veren bir İslami anlayış ortaya çıkarırlar.
Göçebe bir hayat süren ve okuma-yazma bilmeyen Alevilerin dini anlayışları söze dayalıdır. İnançlarını anlatan herhangi bir kitapları yoktur. İnanç,yüzyıllar boyu deyişler,menkıbeler ( öyküler,masallar ),duaz imamlar üzerinde yaşamıştır. Bu yüzden deyişleri ezberleyen kişilere ve saz çalan kişilere büyük önem verilir. Zira inancı devam ettiren onlardır.

O halde Alevilik:
Hz. Ali'nin tarafını tutan,şekilden çok öze önem veren,Anadolu kültürüne dayalı bir İslami anlayıştır...

Bu durum X. ve XVI. yüzyıllar arasında bu şekilde sürüp gider. Ancak durum XVI. yüzyıldan itibaren değişmeye başlar. 1500'lü yıllardan itibaren Osmanlı Devletinin resmi dini İslamiyetin Hanefilik mezhebi olur. Din ve dinsel kurumlar yavaş yavaş kurumsallaşır. Şehirlerde medreseler kurulur,yavaş yavaş dini ilimlerde bilgili-seçkin bir din adamları sınıfı ortaya çıkar. Artık insanlara dini,öze önem veren gezgin dervişler öğretmemektedir. Bunların zıttına korkuya dayalı bir İslam öğretisi geliştirilir.
Din adamları sınıfı göçebe Türkmenleri aşağılamaya başlar. Zamanla şehirlerden başlayarak bugünkü anlamda Sünni anlayış ortaya çıkacaktır. Özellikle Yavuz Sultan Selim'in ve daha sonra tahta geçen padişahların soykırımları ile halk sindirilir. Ve insanlar ya din anlayışlarını değiştirirler ya da dini anlayışlarını gizlemeye başlarlar.
Yapılan baskılar etkili olur. 1500'lü yıllardan önce Anadolu'da yaşayan Türkmenlerin büyük bir kısmı Alevi iken bu yıllardan sonra Alevilerin sayısı hızla azalır. Aleviler artık ibadetlerini gizli gizli yapmaya başlarlar. Kendilerini gizlerler. Bu durum 1980'li yıllara kadar sürer.

ALEVİLER NE İSTİYOR?

1) Alevi kimliği tanınsın:
Devlet yetkilileri, Cumhurbaşkanı'ndan herhangi bir Belediye Başkanına kadar, her ağızlarını açışta, Alevilere seslenirken; "Allah'ımız bir, kitabımız bir, peygamberimiz bir... Hz. Ali ne kadar Müslüman'sa, Hacı Bektaş Veli de, Pir Sultan da o kadar müslümandır. Alevilik, Hz. Ali'yi sevmekse biz de Aleviyiz. Bu ülkenin yüzde doksan dokuzu müslümandır." vb. sözler söylemektedirler. Bu sözler inandırıcı değildir. Üstelik Aleviliği inkar gibi, yok saymak gibi, İslamiyet'in, özellikle de Hanefi mezhebinin içinde mütaala ederek ve öylece asimile etmek gibi bir amaç taşımaktadır.
Bu somut durumda; Aleviler kendilerine; "Şafi kardeş" , "Hanefi kardeş" , "Ateist kardeş" gibi, "Alevi kardeş" diye hitap edilmesini istiyorlar. Elbette "Alevi kardeş" nitelemesinin önünde ve üstünde; "Yurttaş kardeş" ve "İnsan kardeş" nitelemesi vardır. Somut önerimiz şudur: Kimsenin nüfus cüzdanında "Dini:........." diye bir hane olmasın. Şayet bu bilgi devlete çok gerekiyorsa; "İslam" , "Hanefi" , "Şafi" gibi yanıtlar yazılabildiği gibi "Alevi" seçeneği de yazılabilsin ya da boş bırakılsın.
2) Aleviler, Türkiye'nin gerçekten laik bir ülke olmasını istiyorlar:
Aleviler, laiklikten; devletin din işlerine karışmamasını; din hizmetini bir kamu hizmeti olarak görmemesini, dileyenin dilediği dini ve mezhebi seçme veya seçmeme özgürlüğüne sahip olması şeklinde anlarlar. Yurttaşların bir dine veya mezhebe inanma hakları olduğu kadar, bir başka dine ve mezhebe inanma veya hiç inanmama hakları da olmalıdır. Bunun pratikteki anlamı şudur:
A) Diyanet İşleri Başkanlığı, devlet yapılanmasının dışına çıkartılmalıdır.
Laik, hiçbir ülkede böyle bir kurum yoktur. Her yıl 5-6 Bakanlığın bütçesine denk bir bütçe ile donatılan DİB, yüz binin üzerindeki personeli ile sadece Sünnilere, daha da özelinde Hanefi yurttaşlara hizmet vermektedir. Alevilerin de verdikleri vergilerden oluşan bütçenin bu kaleminden bir tek kuruş bile Alevilere hizmet olarak geri dönmemektedir. Ve yüz bini aşkın o personelin içinde bir tek Alevi yurttaş dahi yoktur. Devlet ne camiye para vermelidir, ne cem evine , ne imama maaş vermelidir ne de dedeye... "DİB kaldırılırsa, din alanında anarşi doğar, kimi tarikatları ve şeriatçıları denetim altında tutamayız" bahanesi inandırıcı değildir. Çare, TCK'nin eski 163. maddesi ise; yeni düzenlemelere gidilmelidir. 1982 Anayasası tümden değiştirilmelidir.
B)Zorunlu Din Dersleri Kaldırılmalıdır.
1982 Anayasasının 24. Maddesi ile getirilen bu ders, Alevi çocuklarını asimle etmenin bir aracıdır. Devletin dini eğitim vermek gibi bir yükümlülüğü olmamalıdır.
Alevi çocukları, Din Dersi öğretmeninin, Fen Dersi öğretmeninin ve anne-babalarının anlatıp öğrettikleri, farklı farklı telkinlerin arasında sıkışıp kalmakta; sonuçta üçüne de inanıyor gözükmekte ve ortaya pedagojik, sosyolojik hastalıklar çıkmaktadır. Annesinden babasından gizlenerek; evin tuvaletinde, banyosunda namaz öğrenmeye çalışan öğrenci örneklerine bile rastlanmaktadır. Kaldı ki bu ders, din kültürünü, din tarihini, din sosyolojisini öğretmekten çıkartılıp, uygulamalı Hanefi öğretisine dönüştürülmüştür.
Dışişleri Bakanlığı'nın 25.08.1986 tarih ve 1747 sayılı yazılarına istinaden MEB, Eğitim ve Öğretim Yüksek Kurulu Başkanlığı'nın 29.01.1987 tarih ve 1 nolu yazılarıyla Hıristiyan ve Musevilik dinlerine mensup öğrenciler, Din Derslerinde kimi amele ilişkin konulardan muaf tutulurken, Alevi çocuklarından esirgenmiştir bu muafiyet. Alevi çocukları, inanç, kültür ve kendi felsefelerine ilişkin teorik ve pratik eğitimlerini, önce ailelerinden, sonra da dedelerinden zaten almaktadırlar. Cem evleri böyle bir hizmet de vermektedir. Ve bu durum, Alevi gençleri ile Sünni gençleri hiç de karşı karşıya getirmemektedir.
C) Alevi köylerine cami yaptırma politikalarından vazgeçilmelidir.
Alevilik oluştuğundan bu yana, (ki kökü İslamiyet öncesine, Horasan'a, Orta Asya'ya dek uzanmaktadır.) Aleviler, tarihleri boyunca camiye gitmemişlerdir. Onlar ibadetlerini cem evlerinde yapmaktadırlar, Cem evlerinin inşasını, donanımını, giderlerini de kendileri karşılamaktadırlar. Devletin Alevi köylerine cami yapması, bunu teşvik etmesi, yetinmeyip Sünni imam tayin etmesi bir dayatmadır, Alevi inanca hakarettir. İlçe Müftüsünü de yanına alarak Cuma günü, Alevi köyüne gidip ihtiyar heyetini toplayarak, Cuma namazı kıldıran Kaymakamlara bile rastlanmaktadır.
D) Radyo ve televizyonlardaki tek yanlı yayınlara son verilmelidir.
TRT televizyonlarında, tüm Ramazan ayı boyunca, cuma günleri ve gereksinim duyulan her gün; Sünni yurttaşlara yönelik dini yayınlar yapıldığı bir gerçektir. Ama bu ülkede sadece Sünniler mi yaşamaktadır?... Devlet mutlaka sayılarını biliyordur ama, bizim kendi tahminlerimize göre; 25 milyondan hiç de az olmayan Alevi yurttaşların böyle bir gereksinimi yok mudur?... Aynı yayınlar, Muharrem ayı boyunca, Nevruz ve Hıdrellez günlerinde de yapılamaz mı?...
E) Ders kitapları, sözlükler, ansiklopediler ve Milli Eğitim Bakanlığınca önerilen yardımcı kitaplardaki, Aleviliği aşağılayan; tanımlamalar düzeltilmelidir.
Birçok sözlük ve ansiklopedide Alevilik hâlâ, "sapkın bir mezhep" olarak tanımlanmaktadır. Bu tanımı okuyan öğrencilerin, hemen ilk teneffüste Alevi arkadaşına "sapkın Alevi" diye hitap etmesi kadar doğal bir sonuç olabilir mi?... Bu bilgilerle yetiştirilen gençler arasında, kardeşlik, dostluk duyguları gelişebilir mi?...
F) 1924 tarih ve 442 sayılı Köy Kanunu Değiştirilmelidir:
Kanunun 24. maddesinde köy tanımı yapılırken; "Camii, mektep, otlak, yaylak ... birlikte bir köy teşkil ederler." denilmektedir. Bu tanıma göre; camisi olmayan bir köy veya onun yerine cem evi olan bir Alevi köyü, köy değildir.
G) 1985 tarih ve 3194 sayılı İmar Kanunu Değişmelidir:
Adı geçen kanunun 18. maddesi, imar planları yapılırken kamusal alandan, camiler için yer ayrılmasını öngörmektedir. Oysa Alevi yurttaşların da Cemevi için inşaat alanına gereksinimleri vardır. Bugün ülkemizin hemen hemen her kentinde, Cem ve Kültür Evleri ya inşaa edilmiştir, ya da inşaatları sürmektedir. Ne yazık ki bu yapılar, mevcut mevzuata göre yasadışıdır. Bu durum düzeltilmeli, Cem ve Kültür Evleri için de imarda yer ayrılmalıdır.
H) Hacı Bektaş Dergahı'nın Yönetim ve Bakımı Hacıbektaş Belediyesi'ne bırakılmalıdır.
2 Kasım 1925 tarihli, Tekke ve Zaviyelerin kapatılmasına ilişkin yasa kapsamında düşünülerek önce kapatılan, daha sonra da 16 Ağustos 1964'te müzeye dönüştürülen Hacı Bektaş dergahı Aleviler için "serçeşme" niteliğindedir.
Devlet memurları tarafından yönetilen ve mesai saatleri içerisinde açık tutulan bu "müze"nin, yönetimi ve bakımı, Hacıbektaş Belediyesine bırakılmalıdır. Aynı kompleks içerisinde bulunan camiye Sünni yurttaşlar her namaz saatinde girebilirlerken; Alevi yurttaşların ziyaretlerinin sadece mesai saatleriyle sınırlı olması durumu mutlaka giderilmelidir.
I) 20 Kasım 1925 tarih ve 677 sayılı yasa değiştirilmelidir.
Adı geçen Tekke ve Zaviyelerin Kapatılmasına Dair Kanun, Alevi Dedelerini, üfürükçülerle eş tutmaktadır. "Dedelik" Alevilik için önemlidir. Dede, Aleviliği, teorisi ve pratiği ile taliplerine öğreten, eğiten, yol gösteren kimsedir. O aydındır, çağdaştır, Cumhuriyet ilkelerine bağlı, laik ve demokrat biridir.
İ) Alevi-Bektaşi Dernek ve Vakıflarının, ad ve tüzüklerinde yer alan "Alevi" , "Alevi Kültürü" vb. tanımlamalar, ihbar ve dava nedeni olmamalıdır.

resadiyepirsultan@mynet.com

Bize ulaşmak için yukarıdaki e-mail adresini kullanabilirsiniz.